Mín saga - Hvernig ég þróaði með mér átröskun

Í lok árs 2018 fór ég í frí með fjölskyldunni til Tenerife. Meðan ég var úti langaði mig aðeins að grennast, missa smá fitu, ekkert meira en það. Ég fann fjarþjálfara á Instagram og spurði hvort hann gæti útbúið matarprógramm fyrir mig. Ég vissi lítið um næringu á þeim tíma og treysti honum algjörlega.

Ég fékk plan sem átti að vera 2000 hitaeiningar en reyndist vera um 1700, og innihaldið var einsleitt og ótrúlega strangt. Ég fylgdi því 100% vegna fullkomnunaráráttunnar sem hafði fylgt mér lengi og var að mínu mati á þessum tíma styrkur, í dag veit ég að hún var ekki að hjálpa. Ég æfði 2–3 klukkustundir á dag, er 185 cm á hæð og fékk alls ekki næga orku. Ég grenntist mjög hratt og meira en ég ætlaði mér en fannst það mjög gaman á þeim tíma, og þegar ég varð uppgefin á kjúklingabringum, höfrum, möndlum og sætum kartöflum, fann ég mér nýtt kerfi sem heitir MyFitnessPal. 

Það var upphafið af versla kaflanum í mínu átröskunarferli. Ég fór að sjá mat í tölum. Stimplaði matvæli sem góð og slæmt eða holl og óhollt.  Fullkomnunaráráttan mín réð ekki við það og allt fór að snúast um macros og hitareiningar sem hertók hausinn á mér. 

Ég leyfði mér einu sinni í viku að borða það sem ég hafði stimplað sem óhollt. Pizzu, nammi, hvítt brauð, kökur. Það varð að ákveðinni rútínu og þegar ég borðaði það sem var á bannlista mínum fékk ég samviskubit sem endaði á því að ég fór að kasta upp. Þannig gat ég „aflagað“ það sem ég taldi vera mistök. Í huganum var þetta eins og að ýta á „undo“.

Þetta ástand fylgdi mér út í Texas í háskólanámið, þar sem ég var á íþróttastyrk og æfði meira en nokkru sinni. Ég borðaði of lítið, líkaminn var sífellt að kalla á skyndilega orku og ég missti stjórn þegar ég leyfði mér loksins að borða eitthvað meira. Í dag sé ég beint og skýrt að þetta var vannæring og líkaminn að biðja um hjálp.

Þegar ég flutti heim til Íslands sumarið 2024 eftir útskrift var þetta ennþá hluti af lífi mínu. Í september sagði ég mömmu loksins sannleikann og við höfðum samband við átröskunarteymi Landspítalans. Ég fór á biðlista og fékk síðan pláss í byrjun árs 2025. Þar hófst vegferð sem breytti öllu.

Í hópmeðferðinni fékk ég verkfæri sem ég hafði aldrei áður haft. Ég fékk skilning, stuðning og að lokum frelsi. Þremur mánuðum seinna var ég komin á þann stað sem ég trúði aldrei að væri mögulegur. Ég byrjaði að deila sögunni á TikTok og fékk ótrúleg viðbrögð. Fólk fann sig í því sem ég hafði gengið í gegnum og lokaðir hringir í mér opnuðust smátt og smátt.

Í dag á ég heilbrigðasta samband við mat sem ég hef nokkurn tímann átt. Ég stimpla ekki mat lengur sem góðan eða slæman. Ég stimpla ekki sjálfa mig sem góða eða slæma eftir því hvað ég borða. Ég lifi í jafnvægi, í núinu, í líkama sem ég treysti. Ég sýni mér svo mikið sjálfsmildi og elska líkamann minn meira en nokkru sinni fyrr og hugsa um mat sem bensín og því meira bensín sem ég fæ, því meiri orku hef ég til að gera það sem mér finnst skemmtilegt. Stundum birtast gamlar hugsanir en núna veit ég hvað ég á að gera. Ég hef tæki og tól til að slökkva á þeim áður en þær ná rótum. 

Og það fallegasta af öllu er að ég er ekki bara búin að finna leið út, ég er líka tilbúin að hjálpa öðrum að finna sína og ég lofa þér mun takast það.